Saturday, July 19, 2025
జీవితం అంటేనే...అందమైన అనుభూతుల పుష్పగుచ్చం
Sunday, July 13, 2025
బద్ధకమే విజయానికి అతిపెద్ద అడ్డంకి
చిన్న కవితలు
నిలబడటమే నిజమైన గెలుపు
🙏 జై శ్రీరామ్ 🙏
ఇక్కడ నువ్వు ఎంత అరిచినా ఓటమే…
నువ్వు ఎంత మౌనంగా ఉన్నా అవమానమే…
ఎందుకంటే నువ్వు ఒక్కడివి కాదు—
నీ వెనుక ఒక కుటుంబం ఉంది.
నీ ప్రతి నిర్ణయం వాళ్ల జీవితాలను ప్రభావితం చేస్తుంది.
నువ్వు ఆవేశంతో ఎదురు తిరిగితే
నలిగిపోయేది నువ్వే…
నువ్వు పరిస్థితులకు తలవంచితే
కుంగిపోయేది కూడా నువ్వే…
ఈ వ్యవస్థ ఎవరి కోసం ఆగదు.
నువ్వు ఆగిపోతే నీ స్థానంలోకి ఇంకొకరు వస్తారు.
కానీ నువ్వు కూలిపోతే…
నీతో పాటు నీ ఇంటి ధైర్యం కూడా కూలిపోతుంది.
అందుకే ఒక్క మాట విను…
ఎదుటివాడిని మార్చాలని ప్రయత్నించే ముందు
నిన్ను నువ్వు నిలబెట్టుకో.
నువ్వు నిలబడితేనే
నీ చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు ధైర్యంగా నిలబడగలరు.
నువ్వు గెలిస్తేనే
నీ ఇంట్లో నిజమైన పండుగ మొదలవుతుంది.
ఆవేశాన్ని వదిలేయ్…
దాన్ని ఆత్మవిశ్వాసంగా మార్చుకో.
కోపాన్ని వదిలేయ్…
దాన్ని కసిగా కాదు, కృషిగా మార్చుకో.
నీ ఆయుధం అరుపు కాదు…
నీ ఓర్పు.
నీ బలం ఎదురు తిరగడం కాదు…
ఎన్ని తుఫాన్లు వచ్చినా కూలిపోకుండా నిలబడటం.
గుర్తుపెట్టుకో…
అరిచేవాడు బలవంతుడు కాదు.
అణచుకుని, ఆలోచించి, సరైన సమయం కోసం నిలబడేవాడే అసలైన రాజు.
ఈరోజు నిన్ను ఎవరూ గుర్తించకపోవచ్చు.
నీ బాధను ఎవరూ అర్థం చేసుకోకపోవచ్చు.
నీ మౌనాన్ని బలహీనతగా భావించవచ్చు.
కానీ నువ్వు మాత్రం పడిపోకు…
ఎందుకంటే
ఈరోజు నీ ఓర్పు రేపటి నీ విజయానికి పునాది.
నువ్వు నిలబడితే చాలు…
రేపు నీ కుటుంబం గర్వంగా నీ వైపు చూస్తుంది.
నీ ప్రయాణమే ఒక కథ అవుతుంది.
నీ పేరు ఒక గుర్తింపవుతుంది.
చివరి మాట రాయితో రాసిపెట్టుకో—
పరిస్థితులు మనిషిని ఓడించవు…
మనిషి తనలోని ధైర్యాన్ని వదిలేసినప్పుడే ఓడిపోతాడు.
నిలబడు… ఓర్పుగా నిలబడు…
రేపటి చరిత్ర నీ పేరుతో మొదలవుతుంది.
ఇట్లు…
మీ… ✍🏻 రఘురాం
కొందరు మనుషులు మన జీవితంలోకి ఎందుకు వస్తారో మనకు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు…కానీ వారు వచ్చిన తర్వాత మన హృదయంలో ఎంత లోతైన స్థానం సంపాదించారో మాత్రం ప్రతి క్షణం అనుభూతి చెందుతూనే ఉంటాం.టికెట్ లేకుండా వచ్చిన ప్రయాణికుల్లా మన జీవితంలోకి అడుగుపెట్టి,మన గుండెల్లో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతారు.అయితే ఒక దశలో,మనసు వారిని వెళ్లనివ్వకపోయినా..పరిస్థితులు మాత్రం వారిని మన జీవిత రైలు నుంచి దిగిపోవాల్సిన స్థితికి తీసుకువస్తాయి.“నేను దిగిపోనా?” అని ఆమె అడిగినప్పుడు,నా హృదయం పగిలేంతగా కేక వేసింది—“వెళ్లిపోవద్దు” అని.కానీ ఆమెను ఆపే పరిస్థితి గానీ,ఆమెకు తోడుగా నిలిచే శక్తి గానీ నా దగ్గర లేకపోవడంతో,కన్నీళ్లను గుండెల్లోనే దాచుకుంటూ,గొంతు వణుకుతుండగా ఎంతో బాధతో “దిగిపో” అని చెప్పాల్సి వచ్చింది.ఆ మాట నా పెదవుల నుంచి బయటకు వచ్చినా,నా మనసు మాత్రం ఆమెను ఒక్క క్షణం కూడా వెళ్లనివ్వలేదు.“కుదిరినప్పుడు మళ్లీ రా” అని చెప్పాను.ఆ మాటలో ఆశ కంటే ఎక్కువగా,ఆమెను శాశ్వతంగా కోల్పోవద్దన్న నా ఆర్తి,ఆమె తిరిగి వస్తుందన్న నా నమ్మకం దాగి ఉన్నాయి.అదే బాధతో,అదే ఆశతో,అదే అనుబంధాన్ని గుండెల్లో మోస్తూ ఆమె కూడా అడిగింది.ఇది ఇద్దరి మధ్య జరిగిన శాశ్వత విరహం కాదు..మనసులు కలిసే ఉన్నప్పటికీ,పరిస్థితులు దూరం చేసిన ఒక చిన్న విరామం మాత్రమే.బహుశా దీన్నే కర్మ అంటారేమో! కానీ నా హృదయం మాత్రం దాన్ని కర్మగా అంగీకరించదు..మళ్లీ కలుసుకునే బంధం ఎంత నిజమైనదో,ఎంత బలమైనదో నిరూపించడానికి దేవుడు పెట్టిన ఒక కఠినమైన పరీక్షగా మాత్రమే భావిస్తుంది.ఖాళీ అయిన సీటు బయటికి ఖాళీగా కనిపించవచ్చు..కానీ ఆ సీటుపై కూర్చున్న జ్ఞాపకాలు మాత్రం ఎప్పటికీ ఖాళీ కావు.మనసులో ఒకసారి చోటు సంపాదించిన వారు దూరంగా వెళ్లినా,మన ఊపిరిలో,మన జ్ఞాపకాలలో,మన ప్రతి నిశ్శబ్దంలో జీవిస్తూనే ఉంటారు.వారి లేని లోటు ప్రతి క్షణం కనిపించినా,వారు తిరిగి వస్తారన్న ఆశ మన హృదయాన్ని నిలబెడుతూనే ఉంటుంది.ఆ స్థానం నిజంగా మనదే అయితే,కాలం ఎంత గడిచినా..దూరం ఎంత పెరిగినా..ఒక రోజు మళ్లీ వచ్చి అదే చోట కూర్చోవచ్చు.ప్రతి బంధాన్ని కాపాడలేకపోవచ్చు..ప్రతి మనిషిని మనతోనే ఉంచుకోలేకపోవచ్చు..కానీ నిజమైన అనుబంధం ఉంటే,దూరం మనుషులను వేరు చేయగలదేమో గానీ,హృదయాలను మాత్రం ఎప్పటికీ విడదీయలదు.నిజమైన ప్రేమకు ముగింపు ఉండదు..కొన్నిసార్లు అది కేవలం ఒక నిశ్శబ్ద విరామం తీసుకుంటుంది—కన్నీళ్లను జ్ఞాపకాలుగా మార్చుకుని, ఆశను ఊపిరిగా చేసుకుని,మళ్లీ కలుసుకునే ఆ మధురమైన రోజు కోసం..*ఇట్లు…మీ రఘురాం ✍🏻*